Υπάρχει μια παράξενη, σχεδόν ποιητική μελαγχολία στις μέρες που μικραίνουν. Καθώς η ένταση του καλοκαιριού υποχωρεί, η φύση δεν σβήνει· αντίθετα, προετοιμάζει την πιο εντυπωσιακή της παράσταση. Το φθινόπωρο δεν είναι η εποχή του μαρασμού, αλλά η εποχή της ωριμότητας, και το αποδεικνύει μέσα από μια παλέτα που κανένας ζωγράφος δεν μπόρεσε ποτέ να αντιγράψει απόλυτα.

Αρκεί μια βόλτα στους δρόμους της πόλης, μια ματιά στα δέντρα των αστικών πάρκων ή μια απόδραση στις πλαγιές των γύρω βουνών για να το νιώσεις. Το βαθύ πράσινο παραδίδει τη σκυτάλη στο χρυσό της ώχρας, στο ζεστό πορτοκαλί, στο φλογερό κεραμιδί και στο μυστηριώδες μπορντό. Φύλλα που στροβιλίζονται στον αέρα πριν ακουμπήσουν στο υγρό χώμα, δημιουργώντας ένα πολύχρωμο χαλί που ψιθυρίζει κάτω από κάθε μας βήμα.

Αυτά τα χρώματα δεν είναι απλώς μια οπτική πανδαισία· είναι μια υπενθύμιση. Μας θυμίζουν ότι η αλλαγή μπορεί να είναι όμορφη. Ότι το να αφήνεις πίσω σου όσα κύκλωσαν την πορεία τους –όπως τα δέντρα αποχωρίζονται τα φύλλα τους– δεν είναι ήττα, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για τη νέα αναγέννηση που θα έρθει.