Χτισμένο γύρω στα τέλη του 13ου με αρχές του 14ου αιώνα, το Βυζαντινό Λουτρό της Θεσσαλονίκης είναι το πληρέστερα σωζόμενο λουτρό της συγκεκριμένης περιόδου σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο, γεγονός που του χάρισε μια θέση στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Η αρχιτεκτονική του δομή ακολουθεί την κλασική τριμερή διάταξη των ρωμαϊκών και βυζαντινών βαλανείων:Ο προθάλαμος (Ψυχρός χώρος): Λειτουργούσε ως χώρος υποδοχής και αποδυτηρίων.Οι μεσαίοι χώροι (Χλιαρό): Εδώ ξεκινούσε η προετοιμασία του σώματος.Οι εσωτερικοί θόλοι (Θερμός χώρος): Εφοδιασμένοι με υπόκαυστα (σύστημα ενδοδαπέδιας θέρμανσης), όπου γινόταν το κυρίως λουτρό.